Disclaimer: de inhoud in dit artikel is enkel informatief. Wij promoten noch onderschrijven geen enkele van de behandelingen die we bespreken op onze website. De inhoud van dit artikel is niet bedoeld om professioneel medisch advies, diagnoses of behandelingen te vervangen. Contacteer je dokter of andere specialist met alle vragen die hebt over je medische toestand. Vertrouwen op de informatie voorzien op deze website gebeurt op je eigen risico.
Er zijn meerdere behandelingen voor hyperacusis, maar er zijn heel weinig gerandomiseerde studies met controlegroepen die de doeltreffendheid van deze behandelingen aantonen. De meeste studies maken ook geen onderscheid tussen de verschillende vormen van hyperacusis en gebruiken enkel de parapluterm hyperacusis. Op deze pagina zullen we de laatste wetenschappelijke ontwikkelingen over verschillende behandelingen voor pijn- en luidheidhyperacusis bespreken.
Maar wij vinden ook dat de effectieve patiëntenervaringen met deze behandelingen even belangrijk zijn om mee te geven. Ons doel is niet om de mogelijke baten van deze behandelingen te ontkennen, maar om aan te tonen dat de effectieve ervaringen niet altijd overeen komen met de resultaten die in de literatuur getoond worden en soms zelfs tot ongewenste gevolgen kunnen leiden. We willen wel benadrukken dat wat we in de anekdotische delen schrijven niet evidence based is maar zuiver anekdotisch.
Cognitieve gedragstherapie
Cognitieve gedragstherapie (CGT) is een vorm van psychotherapie dat hyperacusis probeert te behandelen door het wijzigen van de ongewenste gedachten en gedrag van een patiënt. Er zijn verschillende studies die positieve effecten van CGT aantonen (bv. Aazh et al., 2024; Casrson, 2024; Aazh et al., 2016; Jüris et al., 2014, Aazh et al., 2019). Er is één gerandomiseerde studie met een controlegroep uitgevoerd met als primaire focus hyperacusis en bevatte patiënten die als voornaamste audiologische klacht hyperacusis hebben (Jüris et al., 2014). Het onderzoek wees uit dat er significante effecten waren tussen beide groepen deelnemers die verschillende interventies kregen, waarbij de CGT-groep een significant beter resultaat aantoonde dan de controlegroep. De auteurs gebruikten de parapluterm “hyperacusis” zonder onderscheid te maken tussen subtpyes (pijn- en luidheidhyperacusis werden eerst geïdentificeerd als twee verschillende subtypes in een studie die later dat jaar is verschenen).
Geluidstherapie
De literatuur
Geluidstherapie omvat het gebruik van geluid om negatieve effecten van hyperacusis te verminderen (Pienkowski, 2019). De redenering is dat blootstellingen aan geluid (zoals wit or roos geluid) de verrijking van auditieve versterking (auditory gain) kunnen behandelen, wat een mogelijke oorzaak is van hyperacusis (Henry, 2022); maar dat ligt buiten het bereik van dit artikel. Geluidstherapie is het onderwerp van meerdere studies (zoals Formby et al., 2024 & Henry, 2022). Voor zover wij weten zijn er geen gerandomiseerde studies met controlegroepen, die noodzakelijk zijn om de doeltreffendheid van de behandeling te evalueren (Sheppard et al., 2019).
Kalsoom et al. (2024) schrijven: Er is beperkt bewijs dat het gebruik van geluidstherapie ondersteunt voor patiënten met hyperacusis. Er is verder een gebruik aan bewijs dat de specifieke intervantieparameters beschrijft. Ondanks freuent gebruik van het TRT-protocol, zijn verdere gerandomiseerde studies met controlegroepen nodig om de effectiviteit van het protocol voor hyperacusis te bepalen. Pienkowski (2019) meldt dat slechts een handvol studies (meestal individuele gevalstudies) het resultaat van geluidstherapie voor hyperacusis hebben geëvalueerd en weinig patiënten bereiken volledige remissie van tinnitus of hyperacusis.
In een vragenlijst voor patiënten met pijn- of luidheidhyperacusis (Williams et al., 2021) gaven 22,4% van de personen met luidheidhyperacusis aan dat geluidstherapie tot een significante verbetering van hun symptomen leidde, tegenover 4,4% voor diegene met pijnhyperacusis. Daarentegen gaven 18,4% van de deelnemers met luidheidhyperacusis aan dat geluidstherapie hun aandoening heeft verergerd, vergeleken met 27,5% van de patiënten met pijnhyperacusis. 32,7% van de patiënten met luidheid en 38,5% van diegene met pijn meldden geen positieve noch negatieve effecten van geluidstherapie. Op dit moment weten we niet welke patiënten baat of net schade ondervinden van geluidstherapie of cognitieve gedragstherapie.
Anekdotische ervaringen
Zoals Williams et al. aangaven, kan geluidstherapie schadelijk zijn voor sommigen. Er zijn verschillende online getuigenissen, zoals bijvoorbeeld het verhaal van Brian of William’s hyperacusis story. In een post op Reddit bespreken verschillende gebruikers hun positieve en negatieve ervaringen met geluidstherapie. De Amerikaanse audiologe Shelley Witt schrijft dat naar haar ervaring geluidstherapie goed werkte voor de meeste mensen met luidheidhyperacusis, maar dat sommigen er juist aanzienlijk door verergerd zijn (Wat ik geleerd heb van mijn hyperacusispatiënten).
Medicatie
De literatuur
Abouzari et al. (2020) hebben ondervonden dat een multimodale therapie voor migraineprofylaxe (behandelingen om de frequentie en intensiteit van migraineaanvallen te verminderen) de symptomen van hyperacusispatiënten verbeterden, aangetoond door LDL-testen en patiëntenverslagen. Los van het uitsluiten van patiënten met misofonie en diegene die enkel tijdelijk hyperacusis ervaren, hebben de auteurs geen specifieke onderscheiding tussen de subtypes gemaakt, ze rekruteerden mensen die een “hypergevoeligheid voor geluid” hadden. De studie bevatte ook geen controle- of placebogroepen.
In de vragenlijst van Williams et al. (2021), hebben sommige patiënten met luidheid- of pijnhyperacusis aangegeven dat ze verbetering zagen met benzodiazepinen (kalmerende en angstremmende medicatie). Sommigen met pijnhyperacusis (maar niet diegene met luidheid) hadden ook baat bij opoïden (sterke pijnmedicatie) of gabapentoïden (een klasse van medicatie dat gebruikt wordt om sommige vormen van pijn of epilepie te behandelen). In het algemeen gaven de deelnemers met pijn aan dat benzodiazepines het nuttigst waren.
Jahn et al. (2025) meldde over 21 mensen met pijnhyperacusis het volgende: Sommige patiënten rapporteerden matige tot uitstekende effecten (75-100% pijnverlichting) van benzodiazepinen (n=3), zenuwblokkades (n = 2), anticonvulsia (n = 2), Dafalgan (n = 1) en oxycodon (n = 1). Twee mensen gaven aan dat antidepressiva enigszins effectief waren (50% pijnverlichting) en zeven rapporteerden geen enkele mate van verlichting. Het is belangrijk om op te merken dat de studie geen gegevens heeft over individuele antidepressiva. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van benzodiazepinen of oxycodon gezien het risiso op afhankelijkheid or verslaving. In een casus heeft aripiprazol, een atypisisch antipsychoticum, één patiënt geholpen die last had van druk in het oor veroorzaakt door geluid (Goto et al., 2025).
Anekdotische ervaringen
Samen met enkele andere patiënten verzamelen wij ervaringen van het effect van verschillende medicijnen en behandelingen op hyperacusis in een spreadsheet. Het medicijn clomipramine toont hierbij anekdotisch het beste effect, maar mensen melden ook vaak significante bijwerkingen tijdens het gebruik ervan. Er is minder data voor andere antidepressiva, maar duloxetine helpt mogelijk ook. Van Ambroxol is anekdotisch aangetoond dat het een een pijnstiller is voor sommigen met pijnhyperacusis, resultaten worden getoond in het rekenblad.
Botox-injecties van de tensor veli palatini-spieren
De literatuur
Fournier et al. (2022) melden een geval van compleet herstel van een patiënt met tensor tympani syndroom, waaronder pijnhyperacusis en druk in zijn rechteroor, na een botoxinjectie in de tensor veli palatini- en levator veli palatini-spieren. Jahn et al. (2025) meldt dat één patiënt een “uitstekend effect (100% pijnvermindering)” ondervond na een injectie van de tensor veli palatini-spier met botox.
Anekdotische ervaringen
Data die we verzameld hebben in het rekenblad toont vooralsnog een gemengd resultaat voor hyperacusis.
Opratie
De literatuur
Een operatie ter versteking van het ronde en ovale venster is een medische procedure dat probeert om de mechanische energie die het middenoor naar het binnenoor verzendt te verminderen, wat de levenskaliteit van personen met hyperacusis moet verbeteren. Een studie van Silverstein et al., 2025 toont dat de operatie enkelen met hyperacusis heeft geholpen. Ook bij deze behandelingsvorm is er een gebrek van gerandomiseerde studies met controlegroepen, en het is vooralsnog niet gekend of het vooral helpt bij een specifiek subtype van hyperacusis.
Patiëntenervaringen
De Facebookgroep “Hyperacusis Surgery Talk” bevat meerdere ervaringen met de operatie. Online kan je verschillende positieve ervaringen vinden (1, 2), maar evengoed zijn er ook patiënten die er geen nut aan hadden (1, 2).
Kinesitherapie
De literatuur
Kinesitherapie kan otologische symptomen bij personen met temporomandibulaire aandoeningen verbeteren (Tavares et al., 2025). Voor zover wij weten zijn er hierover geen specifieke studies die het effect op hyperacusis nagaan. Demoen et al. (2023) ontdekten wel dat bewegingen van de nek en/of kaak een invloed kunnen uitoefenen bij sommige patiënten met hyperacusis. Uit een studie van Barros Coelho et al. (2022) bleek dat masseren van de palatale aponeurose 75% kan heeft om tinnitus, druk in het oor en pijn in het oor te verbeteren. Deze studie bevat ook geen gerandomiseerde placebo- of controlegroepen.
Patiëntenervaringen
Anekdotisch hebben enkele patiënten verbeteringen gemeld in hun tolerantie en symptomen door het behandelen van verschillende nek- en kaakklachten. Deze anekdotische ervaringen zijn echter beschreven in een momenteel onbereikbare Discord server.
Tympanic patching
Literatuur
Bij tympanic patching wordt een kleine papieren pleister op een stukje van het trommelvlies aangebracht. Dit vermindert de belasting van de musculus tensor tympani, wat symptomen van tensor tympani syndroom en sommige vormen van hyperacusis zou verlichten. Uit een kleine prospectieve, enkelblinde placebogecontroleerde studie met 22 patiënten bleek dat tympanic patching positieve resultaten had op druk in het oor (veroorzeaakt door een ongekende etiologie), maar de symptomen van deze patiënten kwamen overeen met die van tensor tympani syndroom (Boedts, 2016).
Patiëntenervaringen
Enkele anekdotische ervaringen zijn verzameld in het rekenblad, daaruit blijkt dat de meesten weinig tot geen effect op hun hyperacusis ondervinden.
Het gebruik van gehoorbescherming
De literatuur
Tot op heden (2026) zijn er geen studies die het effect van gehoorbescherming zoals oordoppen of koptelefoons nagaan bij hyperacusispatiënten. Clinici citeren vaak enkele studies die beweren dat gehoorbescherming de tolerantie van hyperacusispatiënten verlaagt. Een groot mankement aan deze studies is dat ze uitgevoerd zijn op gezonde vrijwilligers die geen enkele vorm van hyperacusis, oorpijn of geluidsgevoeligheid hadden.
Uit één studie bleek dat het constante gebruik van gehoorbescherming gedurende twee weken de deelnemers iets gevoeliger voor lawaai maakten, maar zoals aangegeven is deze studie uitgevoerd op gezonde vrijwilligers (Formby et al., 2003). Een andere studie toonde dat oordoppen gedurende zeven dagen in één oor gebruiken tot een daling van de stapediusreflexdrempel (het geluidsniveau dat nodig is om het middenoor te laten reageren op luide geluiden) in het gedempte oor leidde. De subjectieve ervaring van luidheid van de deelnemers nam toe in beide oren, wat betekent dat ze een bepaald geluid als luider ervaren dan voordat ze de oordop hadden gebruikt. Belangrijk om te melden is dat deze veranderingen 24 uur nadat gestopt was met het gebruiken van het oordop verdwenen. Ook deze deelnemers hadden geen hyperacusis of geluidsgevoeligheid (Munro et al., 2014).
Anekdotische ervaringen
Anekdoisch is het effect van gehoorbescherming gemengd. Verscheidene patiënten, vooral de zwaardere getroffen, hebben gehoorbescherming nodig om enige levenskwaliteit te behouden. Deze personen melden in het algemeen niet dat hun tolerantie voor geluid daalt door het gebruiken van gehoorbescherming. Er zijn andere patiënten die wel ondervinden dat hun gevoeligheid toeneemt wanneer ze oordoppen gebruiken, wat anekdotisch vaker lijkt voor te komen bij mensen met luidheidhyperacusis.
Om af te sluiten willen we nogmaals aangeven dat grotere gerandomiseerde studies met controlegroepen nodig zijn om de doeltreffendheid van de verscheidene behandelingen te bepalen. Deze studies zou hyperacusispatiënten ook moeten indelen per subtype, om te achterhalen welke behandelingen doeltreffend zijn en welke subtypes hier het meeste baat bij hebben.
Een opmerking over tests
Hyperacusis Belgium is niet geschikt om te bepalen of een hyperacusispatiënt al dan niet verschillende audiologische testen moet afleggen; we vinden ook dat dit geval per geval bekeken moet worden door een ervaren specialist. De informatie op deze website is op geen enkele manier een alternatief voor medisch advies en hierop vertrouwen gebeurt op eigen risico. Raadpleeg bij enige twijfel een dokter of andere specialist.
Wij willen dokters, audiologen en dergelijke wel vragen om de risico’s en baten van tympanometrie (een evaluatie van de staat van het middenoor), het ongemaksniveau van luidheid (loudness discomfort level of LDL; de laagste intensiteit van geluid die door een patiënt als te luid wordt ervaren) en dynamisch bereik (het deceibelniveau van de LDL-drempel verminderen met het niveau van het stilste geluid dat de patiënt kan horen) in te schatten.
Heeft het resultaat van deze tests enige invloed op het behandelingsplan dat zal opgezet worden? Het kan interessant zijn om het tolerantieniveau van een patiënt te kennen, maar verandert het verder iets aan hoe de aandoening behandeld zal worden? Is de verkregen informatie van deze tests het risico waard om de symptomen te verergeren of een terugval te veroorzaken?
Resultaten van LDL-tests komen niet altijd overeen met de waargenomen gevoeligheid van de patiënt (Sheldrake et al., 2015). Soms heeft een patiënt zelfs een LDL-niveau dat vergelijkbaar is aan dat van mensen met een normale tolerantie (Jahn et al., 2022; Sheldrake et al., 2015). Er is ook bewijs dat de resultaten van LDL-tests en vragenlijsten over hyperacusis niet altijd gecorreleerd zijn (Meeus et al., 2010). Rycek et al. (2025) schrijven dat LDL’s slechts een beperkt inzicht leveren over de algemene impact en de gevolgen van hyperacusis op de levenskwaliteit en het functioneren van de patiënt.
Aangezien sommige patiënten gevoeliger zijn aan elektronische/digitale audio (Jahn et al., 2025), is het risico op een terugval groter wanneer een koptelefoon gebruikt wordt om iemands tolerantie te testen en deze test kan mogelijks niet optimaal het algemeen tolerantieniveau van de patiënt weerspiegelen. Deze test kan ook niet degelijk gebruikt worden bij patiënten die enkel last hebben van vertraagde pijn.
Tympanometrie wordt vaak gebruikt bij hyperacusispatiënten om abnormaalheden in het middenoor vast te stellen. Het evalueert de staat van het middenoor door een soort sonde in het uitwendige gehoorkanaal te plaatsen. Het meet dan de reactie van het trommelvlies. Deze resultaten van de test wordt dan weergegeven op een grafiek, een tympanogram genoemd. Beide tests zijn in de hyperacusis- en tinnitusgemeenschap berucht omdat ze mogelijks een terugval kunnen veroorzaken (zie de verhalen hieronder).
Een nieuwe druksensor is specifiek ontwikkeld voor patiënten met hyperacusis en tensor tympani syndroom (Fournier et al., 2022). Dit apparaat maakt zelf geen geluid, maar soms is een externe blootstelling aan geluid wel nodig om de reactie van de patiënt op het geluid te meten. Hoe luid dit geluid is kan mogelijks gekozen worden door de patiënt (in tegenstelling tot tympanometrie), wat het risico op een terugval verkleint.
Wanneer een MRI-scan nodig is, raden wij het gebruik van “stille” modellen aan. Afhankelijk van de geraadpleegde bron, is het volume van deze stille toestellen ongeveer 80 dB, of zijn ze ongeveer 26 dB (Matsuo-Hagiyama et al., 2016) tot 35,8 dB (Alibek et al., 2014) minder luid dan een normale MRI.
Bevragingen door middel van vragenlijsten zijn een veilige manier om de ernst van een patiënt te evalueren, maar deze vragenlijsten weerspiegelen niet altijd de ervaring van patiënten die zwaar getroffen zijn door hun hyperacusis en vermelden vaak niet eens pijn (bijvoorbeeld de Khalfa-vragenlijst). Wij moedigen het ontwikkelen van een nieuwe vragenlijst aan die opvolgvragen stelt gebaseerd op de initieel gegeven antwoorden, om zo beter de ernst van ieder individu met hyperacusis te weerspiegelen.
Anamnese (de medische voorgeschiedenis van een patiënt opnemen) is een andere veilige diagnose van hyperacusis. Wij raden aan om de patiënt te bevragen over de oorzaak van zijn/haar hyperacusis alsook te vragen naar de gevoeligheid voor een terugval.
Vaak wordt aan patiënten gezegd dat gehoortesten niet luid genoeg zijn om hun hyperacusis te verergeren. Wij nemen echter aan dat deze redenering ervan uitgaat dat hyperacusis enkel gelinkt is aan schade aan het binnenoor en geen rekening houdt met het feit dat het gehoorsysteem bij hyperacusispatiënten al gevoelig of zelfs beschadigd is. In sommige gevallen is iemands hyperacusis gelinkt aan het middenoor in plaats van de cochlea. Wij raden aan om patiënten te informeren dat deze tests schadelijk kunnen zijn, dat ze het recht hebben om te beslissen of ze al dan niet deze testen afleggen en dat ze zonder enige twijfel of schaamte de test op elk moment kunnen stopzetten. Opnieuw willen wij benadrukken dat het niet aan ons is om te oordelen of een patiënt al dan niet deze testen moet ondergaan, en begrijpen we dat de resultaten nuttig kunnen zijn.
Patiëntenervaringen
Hieronder kan je verschillende getuigenissen van patiënten vinden die verergerd zijn na het afleggen van sommige tests.
Terug bij af na een tympanometrie-test
Doe geen tympanometrie-test
“Ik zit hier momenteel met pijnlijke oren, klikkend en ploppend met een ergere tubadysfunctie die hiervoor al een jaar verdwenen was. Het is nu terug en het is moeilijk om ermee om te gaan. Het heeft mijn hyperacusis verergerd, en terwijl ik hoop dat mijn trommelvlies snel zal gelezen, kan ik niet meer werken aan de dingen die ik moet doen, en ik voel me niet meer comfortabel om de uitstap te doen die ik gepland had, tenzij er een miraculeuze verbetering is binnen een dag of twee.”
“De audioloog deed het een jaar geleden bij mij zonder mijn geïnformeerde toestemming te vragen. In slechts 20 seconden veroorzaakte het in mijn rechteroor chronische spierklopjes dat ik kan controleren en die soms pijnlijk zijn. Het veroorzaakte ook symptomen van tubadysfunctie, bv. ploppende oren.”
Tympanogram
“Jep, ik had een permanente terugval door het tympanogram voor ik wist wat hyperacusis was.”
“Eén van mijn audiometrieën had een tympanogram. Het was vreselijk en de terugval duurde enkele dagen.”
“Het tympanogram heeft een fysieke terugval veroorzaakt, ik kan iets in mijn rechteroor controleren wat een heel luide klop geeft. Het is nu vier maand met 0 verbetering.”
“Mijn vorige letsel rechts werd opnieuw aangewakkerd. Al het goede werk van de steroïden ongedaan doordat mijn oor rondgeschud werd. Als welke dokter dan ook mijn symptomen serieus had genomen of geluisterd had naar hoe mijn barotrauma gebeurd was, dan hadden ze misschien twee keer nagedacht over het tympanogram.”
... “Mijn terugval kwam er niet van het geluid – het was de fysieke beweging. Er was geen geluid.”
Terugval van LDL-test, wat doe ik nu?
... “Ik kreeg krakingen in één van mijn oren, een toename van mijn tinnitus, toegenomen gevoeligheid, pijn door te praten die zelfs soms in stilte constant is. Ik voel dat de spieren in mijn oor constant gespannen zijn, soms krijg ik zelfs een knalletje in mijn oor wanneer ik in stilte zit. 6 weken zijn gepasseerd en ik ben nog niet hersteld.”
“Het is bij mij ook gebeurd, ze doen ons deze soort test afleggen wat een aberratie is voor iemand die aan hyperacusis lijdt.”
Snelle waarschuwing over audiologen – mijn persoonlijke ervaring (LDL test)
“Ik had een gelijkaardige ervaring in Frankrijk in een “prestigieuze” kliniek in Parijs. Ik was woedend.”
“Ik heb dezelfde test ongeveer zes weken geleden gedaan en ik ben nog altijd niet hersteld.”